Soliq panohi — bu xorijiy jismoniy va yuridik shaxslarga o‘z moliyaviy aktivlari bo‘yicha minimal soliq majburiyatlarini yuklaydigan yoki umuman soliq solmaydigan yurisdiksiya. Bunday hududlar past soliq stavkalari, cheklangan hisobot talablari va ko‘pincha xorijiy soliq organlari bilan ma’lumot almashinuvini cheklovchi qat’iy moliyaviy maxfiylik qonunlari bilan ajralib turadi. Ushbu hududlarni tasniflash uchun yagona global standart mavjud bo‘lmasa-da, ular odatda rezidentlik talablarining yo‘qligi va katta miqdordagi xorijiy kapitalni jalb qilish qobiliyati bilan tan olinadi.
Ushbu yurisdiksiyalar boylikni kamaytirilgan tartibga solish nazorati ostida saqlash yoki ko‘chirish mumkin bo‘lgan muhitni yaratish orqali faoliyat yuritadi. Ko‘pgina soliq panohlari tashqi hukumatlarning bank depozitlari yoki korporativ aktivlar to‘g‘risidagi ma’lumotlarga kirishini taqiqlovchi qat’iy maxfiylik qonunlarini joriy qiladi. Ushbu afzalliklarni taklif qilish orqali ular xalqaro investitsiyalar markaziga aylanadi, garchi ular noqonuniy soliq to‘lashdan bo‘yin tovlash sxemalarida foydalanilishi mumkinligi sababli global tartibga soluvchi organlar tomonidan tez-tez nazorat qilib borilsa ham.
Amaliy misol tariqasida, transmilliy korporatsiya foydani yuqori soliq stavkali mamlakatdan soliq panohiga o‘tkazish uchun u yerda sho‘ba korxona tashkil qilishi mumkin. Garchi bunday tuzilmalardan foydalanish ko‘p hollarda qonuniy bo‘lsa-da, omonatchi yoki biznes egasi o‘zining doimiy yashash joyidagi yurisdiksiya tomonidan belgilangan barcha soliq majburiyatlariga rioya qilishi shart. Ushbu ofshor aktivlarni to‘g‘ri deklaratsiya qilmaslik huquqiy muammolarga olib kelishi mumkin, chunki soliq panohidan foydalanish shaxsni o‘z mamlakatidagi soliq majburiyatlaridan ozod qilmaydi.