O‘lim obligatsiyasi — bu bir nechta hayotni sug‘urtalash polislarini birlashtirish orqali yaratilgan ixtisoslashtirilgan aktivlar bilan ta’minlangan qimmatli qog‘ozdir. Ushbu moliyaviy vositalar investorlar mavjud hayotni sug‘urtalash polislarini dastlabki sug‘urta egalaridan sotib olib, ularni yagona obligatsiya mahsulotiga qayta qadoqlaganlarida va keyinchalik boshqa investorlarga sotganlarida shakllanadi.
Ushbu obligatsiyalarni yaratish uchun hayotni sug‘urtalash bo‘yicha hisob-kitob kompaniyalari polislar, shu jumladan, o‘limi yaqinlashgan yoki surunkali kasallikka chalingan shaxslarning viatik (hayotni sug‘urtalash polislarini muddatidan oldin sotish) kelishuvlarini sotib oladi. Hisob-kitob kompaniyasi dastlabki egasiga polisning naqd puldagi qaytarib sotib olish qiymatidan yuqori, ammo umumiy nominal qiymatidan past bo‘lgan summani to‘laydi. Keyinchalik bu polislar moliya institutlari tomonidan qimmatli qog‘ozga birlashtiriladi, bu esa har qanday alohida polis bilan bog‘liq xavfni butun portfel bo‘ylab taqsimlash imkonini beradi.
Asosiy sug‘urta polislarida qamrab olingan shaxslar vafot etganda, obligatsiya egalari ushbu polislar bo‘yicha o‘lim to‘lovlarini oladilar. O‘lim obligatsiyasining daromadliligi bevosita sug‘urtalangan shaxslarning umr ko‘rish davomiyligiga bog‘liq. Agar sug‘urtalangan shaxslar kutilganidan uzoqroq yashasa, obligatsiyaning daromadliligi pasayadi, bu esa o‘lim vaqtini investitsiya samaradorligining asosiy omiliga aylantiradi.