Bazel I — bu Bazel kelishuvlari nomi bilan tanilgan xalqaro bank qoidalarining uchta to‘plamidan birinchisidir. Uning asosiy maqsadi banklar o‘z moliyaviy majburiyatlarini bajara olishini ta’minlash uchun zaxirada saqlashi shart bo‘lgan minimal kapital miqdori bo‘yicha global standartni o‘rnatishdan iborat edi. Ushbu talablarni belgilash orqali mazkur tizim xalqaro bank tizimining umumiy xavfsizligi va barqarorligini oshirishni maqsad qilgan.
Ushbu qoidalarni joriy etish uchun Bazel I bank aktivlarini muayyan xavf toifalariga ajratuvchi tizimni joriy qildi. Ushbu toifalarga qarz oluvchining tabiatiga qarab 0 foizdan 150 foizgacha bo‘lgan xavf koeffitsiyentlari tayinlanadi. Masalan, naqd pul yoki davlat qarz majburiyatlari kabi aktivlar odatda 0 foizli xavf toifasiga kiritiladi, xatarliroq kreditlarga esa yuqoriroq foizlar belgilanadi. Banklar o‘zlarining umumiy aktivlarining xavf darajasiga mutanosib ravishda kapital zaxiralarini saqlashlari shart.
Bazel I xavflarni kamaytirish tizimini yaratishda poydevor vazifasini o‘tagan bo‘lsa-da, u bank faoliyatiga to‘sqinlik qilishi va kreditlash uchun mavjud kapitalni cheklashi mumkinligi sababli tanqid qilingan. Ushbu tanqidlarga qaramay, mazkur kelishuv moliyaviy tartibga solish sohasida muhim meros bo‘lib qolmoqda. U Bazel II va Bazel III kabi keyingi yangilanishlar uchun yo‘l ochib berdi, ular iqtisodiy muammolarni hal qilish va global moliyaviy inqirozlardan olingan saboqlarni hisobga olgan holda kapitalga bo‘lgan talablarni yanada takomillashtirdi.